De brievenbezorgster van Puglia is het eerste boek dat ik in 2026 heb gelezen. Sterker nog, ik las het boek in drie dagen uit. Ik vond het heerlijk om mij drie dagen lang in Italiaanse sferen te begeven, terwijl het in Nederland oneindig lang leek te sneeuwen.
Het verhaal ontvouwt zich langzaam, maar doelgericht, als een wandeling door een Zuid-Italiaans dorp waar elke straat iets prijsgeeft, mits je de tijd neemt om te kijken. De schrijfster kiest niet voor groot drama of snelle plotwendingen, maar voor observatie: van mensen, van rituelen, van stiltes.
Eigenheid als verbindende kracht
De brievenbezorgster zelf is geen luid personage. Ze beweegt zich door Puglia als een verbindende kracht, iemand die letterlijk en figuurlijk boodschappen overbrengt, maar zelf op afstand blijft. Juist daarin schuilt haar betekenis. Door haar ogen leren we het dorp kennen: de gesloten deuren, de onuitgesproken verlangens, de levens die zich grotendeels achter gevels afspelen. Brieven fungeren hier niet alleen als communicatiemiddel, maar als dragers van hoop, schuld, liefde en gemiste kansen.
Wat dit boek bijzonder maakt, is de manier waarop het alledaagse gewicht krijgt. Een eenvoudige bezorgroute wordt een spiegel van het menselijk bestaan. De stijl is beheerst en zintuiglijk, zonder sentimenteel te worden. Zinnen ademen warmte, stof en zonlicht, maar laten ook ruimte voor melancholie. De geschiedenis en cultuur van Zuid-Italië zijn nooit decor, maar een stille medespeler die het gedrag van de personages verklaart zonder het te veroordelen.
Zelfreflectie in Puglia
In de traditie van de betere Europese romans stelt De brievenbezorgster van Puglia geen grote vragen expliciet, maar legt ze voorzichtig in handen van de lezer. Wat dragen we met ons mee? Wat laten we ongezegd? En hoeveel van ons leven wordt bepaald door toeval, timing en de bereidheid om te luisteren?
Dit is een boek dat je binnen no-time uitleest. Niet omdat het haast heeft, maar omdat het je ongemerkt verslaafd maakt aan de personages. Je raakt betrokken, gaat meeleven, en merkt dat je vooral het liefdesleven van de hoofdpersoon dichter op de huid volgt dan je vooraf had verwacht. Tussen de regels door dringt zich steeds nadrukkelijker een vraag op: durf je te kiezen voor wat je verlangt, wanneer het leven al grotendeels voor je lijkt te zijn ingevuld? Het is die onderhuidse spanning die maakt dat je blijft lezen, tot de laatste brief is bezorgd.
Benieuwd naar dit boek? Je bestelt het hier.
